Teren Mariny zamieszkiwali niegdyś Ilirowie (plemię Liburnów), Hellenowie (greccy kolonizatorzy, który zasymilowali się z Liburnami), Rzymianie i w końcu, z początkiem VII wieku naszej ery zasiedlili go Chorwaci. W przeszłości przyjmował różne nazwy. Najstarsze znane przedsłowiańskie nazwy to Bausiona i Drido.
Wzmianki o Marinie w źródłach średniowiecznych pojawiają się już w 1070 roku. Na terenie Mariny mieszkali niegdyś Ilirowie, następnie Rzymianie, a z początkiem VII wieku zasiedlili go Chorwaci. W czasach starochorwackich obecne terytorium Mariny nosiło nazwę Drid i znajdowała się na nim siedziba dawnej parafii dridskiej, zaś od wioski o nazwie Baselen (Bosilen) na terenie dzisiejszej Mariny – miejsce otrzymało nazwę Bosiljina. Nazwa Bosiljina, (wcześniejsza nazwa Mariny) pojawia się więc już w IX wieku.
W drugiej połowie XV wieku obszarowi Mariny zaczęło zagrażać niebezpieczeństwo ze strony Turków. Z tego powodu trogirski książe Alviz Barbarig zezwolił biskupowi Franjowi Maracelowi (Frano Marcello) na wybudowanie w 1495 roku w zatoce marinskiej, przy kościele św. Mariny, kasztelu do obrony ówczesnych mieszkańców, (unikatowy zespół obronny – kasztel, składał się z wieży biskupiej wzniesionej na skałach w morzu oraz twierdzy - Cytadeli wybudowanej na lądzie, w ramach której na obszarze dużego placu wiejskiego – Brce wybudowano kościół św. Jana).
Od świętej Mariny, tej rzadko czczonej świętej–męczennicy, mieszkańcy skupieni wokół kaszteli i Cytadeli nową osadę i całe terytorium Bosiljiny nazwali Marina.
Potężna armia turecka pod wodzą Seidi Ahmeta Paszy w 1657 roku wyruszyła, aby zdobyć jedno z najludniejszych i najbogatszych miejsc w Dalmacji – Marinę.
Atak rozpoczął się pod koniec czerwca, lecz mieszkańcy wraz z kapitanem Jakovem Jerkoviciem odmówili poddania się i bronili się wszelką dostępną bronią. Niespodziewanie silna obrona walecznych obrońców zaskoczyła liczniejszą armię turecką i zmusiła paszę do kilkudniowego niszczenia miejscowości przy użyciu ciężkiej artylerii. Weneckie dowództwo wojskowe nie wysłało pomocy, uznając Marinę za nie do obrony, jednak mieszkańcy – przy jedynej pomocy około 30 osób z wyspy Drvenik – postanowili bronić miejscowości za wszelką cenę i nie chcieli jej opuścić.
Po siedmiu dniach oporu Turcy przeprowadzili ostateczny atak. Obrońcy, nie mogąc już powstrzymać wdarcia się przez zniszczone mury, niemal wszyscy polegli wraz z kapitanem Jerkoviciem, którego serce zostało nabite na włócznię. Około trzystu mieszkańców Mariny zginęło, kolejne trzysta trafiło do niewoli, a podobna liczba – głównie kobiet i dzieci – nocą, pod ostrzałem, ewakuowała się łodziami do Trogiru i okolic. Turcy splądrowali miejscowość i zabrali bogate łupy, w tym około 1200 koni.
Najciekawszym faktem związanym z obroną Mariny jest udział około 30 uzbrojonych młodych kobiet, przebranych w męskie stroje, które aktywnie walczyły. Najbardziej znane są dwie młode wdowy – Kate Despotova i Matuša Škriljina – które zostały pojmane pod koniec bitwy, lecz Turcy, zdumieni, że walczyli z kobietami, oszczędzili je z szacunku.
Trzecia odważna kobieta, dziewczyna o imieniu Jele Marunova, nie chcąc się poddać, podpaliła kilka beczek prochu w wieży, gdzie schroniły się kobiety i dzieci, zabijając przy tym wielu wrogów.
Marina, miejscowość, w której rocznie rodziło się nawet czterdzieści dzieci, niemal całkowicie upadła. Wiele nazwisk po 1657 roku już nigdy się tam nie pojawiło i wygasło, podczas gdy potomkowie ocalałych rodów do dziś żyją na terenie Mariny, związani ze swoim miejscem pochodzenia.
Rekonstrukcja wydarzenia „Bitwa morska w Marinie – odważne kobiety Mariny” odbywa się w lipcu.
